Europese denktank: Wereld nadert kritieke grens systeemcrisis

Wereld wil niet langer opdraaien voor problemen van Amerika – FED virtueel onder ‘huisarrest’ geplaatst – Toenemende onvrede Europeanen over regeringsbeleid

Recente massale protesten in Frankrijk tegen het financiële beleid van de regering.

Aan het einde van 2010 is de wereld midden in de begin vorig jaar door de Europese denktank LEAP/E2020 voorspelde systeemcrisis beland. De geopolitieke ontwrichting die eind vorig jaar begon wordt steeds duidelijker zichtbaar in de voortgaande economische problemen, de hoge tekorten, de grote monetaire onenigheden en de snel toenemende sociale onrust in diverse landen, die zich uit in massale stakingen en vaak gewelddadige demonstraties. Met het mislukken van de G20 top in Seoul is de systeemcrisis een nieuwe fase ingegaan en waarschuwt LEAP/E2020 dat in 2011 een kritieke grens bereikt zal worden, waarna de chaos en verwarring alleen maar groter wordt.

Wereld is Amerika spuugzat

Als er één ding duidelijk werd in Seoul dan was het wel dat de rest van de wereld de VS plat gezegd spuugzat is. Aan het langdurige tijdperk van Amerikaanse dominantie is definitief een einde gekomen. Voor de eerste keer sinds 1945 lieten alle andere wereldmachten -Duitsland, Japan, Brazilië, China, India, de landen van de Aziatische Gemeenschap (ASEAN)- duidelijk hun woede blijken over het besluit van de FED om over te gaan tot de volgende ronde ‘Quantitave Easing’, kort gezegd QE2, dat het bijdrukken van nog eens $ 600 miljard omhelst. De scheuring tussen de VS en de rest van de wereld werd overduidelijk toen Amerika openlijk en zeer beslist de oren werd gewassen, ook door bondgenoten Japan en Duitsland.

Ben Bernanke, voorzitter van de FED, heeft moeten constateren dat zijn eerdere dreigementen aan het adres van zijn collega’s geen effect hebben gehad. De rest van de wereld heeft hem deze maand te verstaan gegeven dat zij het niet langer pikken dat de Amerikaanse centrale bank maar door blijft gaan met drukken van dollars en daar de rest van de wereld voor laat opdraaien. Daarom begint de dollar langzaam maar zeker zijn status als wereld reservemunt te verliezen en wordt het een ‘gewone’ nationale valuta, en daarmee het probleem van enkel de Verenigde Staten en niet langer van de hele wereld, zoals minister van Financiën John Connally het zo treffend -en arrogant- stelde in 1971.

Feitelijk is de Amerikaanse FED nog nét niet onder curatele gesteld, maar heeft het wel ‘huisarrest’ gekregen. LEAP/E2020 verwacht daarom niet dat er op korte termijn nóg een ronde quantitative easing (QE3) komt, wat de Amerikaanse leiders ook mogen willen. Als daar toch toe besloten wordt dan verwacht de Europese denktank dat dit aan het einde van 2011 zal gebeuren en er als gevolg een enorm wereldwijd conflict zal ontstaan, waardoor de dollar volledig in elkaar zal storten.

Bevolking pikt het niet meer

Over de hele wereld begint de burgerbevolking steeds meer te beseffen dat de huidige wereldwijde financiële en economische crisis zich hoe dan ook aan het versnellen en verdiepen is. Door de grote onenigheid op de recente G20 top in Seoul werd pijnlijk duidelijk hoe groot de scheur is die is ontstaan in de -ogenschijnlijke- wereldwijde eensgezindheid bij het aanpakken van de crisis. Het is nu ‘ieder voor zich’.

In heel Europa laten de grote gevolgen voor de bevolking zich steeds duidelijker voelen. Van Parijs tot Berlijn, Lissabon tot Dublin, Vilnius tot Boekarest en Londen tot Rome neemt het aantal protestdemonstraties en stakingen hand over hand toe. Het sociale aspect van de wereldwijde systeemcrisis heeft de Europese bevolking hard getroffen. Hoewel dit gegeven het strenge bezuinigingsbeleid van de meeste regeringen nog niet heeft kunnen verstoren, wijst de toenemende onvrede onder de burgers erop dat er bij volgende verkiezingen hard afgerekend zal worden met partijen die de financiële problemen, voor een groot deel ontstaan door de krankzinnige speculaties van de banken, op de gewone bevolking hebben afgewenteld door hogere belastingen te gaan heffen en te bezuinigen op sociale voorzieningen zoals de gezondheidszorg, uitkeringen en pensioenen.

Ook in de opkomst van populistische volkspartijen ziet LEAP/E2020 een signaal dat de burgers zich niet langer zonder verzet willen laten slachtofferen. Daarom verwacht de denktank dat er steeds meer geweld gebruikt zal worden, zeker als de situatie in veel landen alleen maar hopelozer wordt en met name de jongere generaties hun frustraties niet langer in de hand zullen kunnen houden. Zonder hogere belastinginkomsten zal er voor hen echter maar één acceptabele oplossing zijn, en dat is snijden in de bestaande pensioenen en niet nog meer lastenverhogingen voor de werkende middenklasse. Daarnaast is het zeer waarschijnlijk dat de hoogste inkomens zwaarder belast gaan worden, er een belasting voor de banken komt en er tevens nieuwe, door de bevolking gesteunde plannen op tafel komen om de grenzen te beschermen tegen de komst van nóg meer illegalen en immigranten.

2011: Chaos neemt toe

De conclusie van LEAP/E2020 is dat de bewustwording van de burgers over de ernst van de crisis en het uiteenvallen van het wereldwijde geopolitieke systeem verder zal toenemen, waardoor de veranderingen in het internationale systeem en in onze landen en maatschappijen alleen maar benadrukt zullen worden. Al in 2011 zal het gevolg nóg meer chaos en verwarring zijn, zeker in de VS, waar de overheid vanaf het voorjaar van 2011 geen andere keus meer zal hebben dan snoeihard te bezuinigingen. Totdat er op zijn vroegst in 2012 of 2013 wat rust in de tent kan gaan komen zal waarschijnlijk één van de verrassingen zijn dat vanaf 2012 niet langer de VS, maar China de grootste economie ter wereld zal hebben.

Echte werkloosheid VS stijgt in september met bijna 1 miljoen

11 miljoen gezinnen binnenkort hun huis uit; verlies: $ 1 biljoen – Hele bankensysteem is blut; systeemcrisis nabij en onafwendbaar

De berichtgeving in de media over de ‘minder slechter wordende’ toestand van de economie wordt met de week leugenachtiger en krankzinniger. De headlines in en over Amerika berichtten deze week dat er in september ‘slechts’ 263.000 werklozen zouden zijn bijgekomen. De statistieken die nooit getoond worden later echter een totaal ander beeld zien: afgelopen maand kwamen er in de VS maar liefst 995.000 werklozen bij. Ook de statistieken van alle andere economische ontwikkelingen verslechteren met de maand. Een systeemcrisis is daarom nabij en onafwendbaar geworden.

Het aantal Amerikanen dat een baan heeft daalde in september van 140.074.000 naar 139.079.000. Het totaal aantal arbeidskrachten daalde in dezelfde periode zelfs met 1.262.000 mensen. Daarnaast steeg het aantal mensen dat niet (meer) tot de arbeidskrachten behoort, in één maand met een onvoorstelbare anderhalf miljoen. Omdat de overheid mensen die het opgegeven hebben om naar werk te zoeken valselijk niet meetelt, zijn de officiële werkloosheidscijfers veel lager.

De dalende trend versnelt zich en doet zich in heel Amerika voor. Neem Chicago, dat vandaag is afgevallen als kandidaat voor de Olympische Spelen van 2016. Kijk naar de harde cijfers van de afgelopen maand – laten deze indexcijfers werkelijk een herstel van de economie zien?:

- De hoogte van de prijzen die moeten worden betaald steeg van 50.0 naar 51.3 (=slecht nieuws)

- Het aantal nieuwe orders voor bedrijven daalde van 52.5 naar 46.3 (=slecht nieuws)

- De officiële werkgelegenheid steeg van 38.7 naar 38.8 (maar we zagen net al dat de officiële cijfers gemanipuleerde onzin zijn)

- De voorraden stegen van 27.5 naar 38.9 (= slecht nieuws als ze niet verkocht worden!)

- Toeleveranciers zagen hun aktiviteiten teruglopen van 54.6 naar 49.3 (=slecht nieuws)

- De industriële produktie daalde van 52.9 naar 47.2 (=slecht nieuws)

- De orderachterstand daalde van 45.9 naar 36.7 (=heel slecht nieuws, betekent dat bedrijven steeds minder te doen hebben. De productiecapactiteit draait niet voor niets op nog slechts 67% !)

De totale index van de economische situatie in Chicago (PMI-index, of Purchasing Managers Index) daalde van 52 naar 46.1. De kritische grens van deze index is 50.0. Hoe verder beneden deze grens, hoe slechter het met de bedrijvigheid en werkgelegenheid gaat. Er is dan sprake van een zich voortzettende krimp.

11 miljoen gezinnen binnenkort hun huis uit; verlies: $ 1 biljoen

De ontwikkelingen op de Amerikaanse huizenmarkt zijn al niet minder dramatisch dan die in de economie. De laatste cijfers laten zien dat 13,54% van het aantal gezinnen met een eengezinswoning hun hypotheek niet meer kunnen betalen. Van 12,42% wordt verwacht dat ze uiteindelijk hun huis uit moeten vanwege chronische betalingsproblemen.

Er zijn ongeveer 87,5 miljoen gezinnen in een eengezinswoning die een hypotheek hebben. Dat betekent dat bijna 11 miljoen gezinnen failliet gaan en zeer waarschijnljk op straat gezet zullen worden.Een hele voorzichtige schatting gaat uit van 40% verlies over de gemiddelde nog uitstaande hypotheek ($ 200.000, is echter waarschijnlijk véél hoger). Het rekensommetje is vervolgens simpel maar ontluisterend:

- $ 200.000 x 40% = $ 80.000 verlies per hypotheekfaillissement

- 87.5 miljoen huizen met hypotheken x 12,42% = 10.867.500 faillissementen (/huisuitzettingen).  

10.867.500 x $ 80.000 = $ 869.400.000.000 verlies op ééngezinswoningen; appartementen, condominiums e.d. niet inbegrepen. En het betreft hier een uiterst voorzichtige schatting; het werkelijke verlies zal waarschijnlijk ver over de $ 1 biljoen bedragen.

Hele bankensysteem is blut; systeemcrisis nabij

De redenen waarom de overheid met zwaar gemanipuleerde cijfers naar buiten komt is om te verhullen dat het TOTALE bankensysteem in Amerika feitelijk blut is, net als zeer waarschijnlijk de FED. Bijna geen enkele in problemen geraakte lening of hypotheek kan nog worden terugbetaald. Dat betekent dat de banken bij lange na niet voldoende kapitaal hebben om al deze verliezen op te vangen.De enorme verliezen als gevolg van de in elkaar klappende commerciële vastgoedmarkt zijn daarbij nog niet eens meegerekend.

De federale verzekeraar voor de banken, de FDIC, zal de banken niet kunnen helpen, omdat deze instantie aan het einde van het laatste kwartaal een negatieve balans (zowel wat betreft de kas als de reserves) moest rapporteren. Daarnaast heeft de FDIC ook garanties voor bankobligaties uitgegeven, waar in het zekere geval van nog veel meer bankenfaillisementen geen enkele dollar voor beschikbaar is.

Volgens Jim Willie, statistisch analyst marktonderzoek en redacteur van de in financieel-economische kringen bekende ‘Hat Trick Letter’,is een systeemcrisis dan ook onafwenbaar geworden. Willie schrijft dat de instorting van het huidige systeem al in de zomer van 2007 is begonnen. De symptomen werden een jaar later zichtbaar, en zorgden voor de eerste schokgolven in de herfst van 2008.

‘Het systeem is kapot, maar het syndicaat (de financiële machtselite) dat de controle heeft, wil dat het verder gaat, dat de machine blijft doordraaien, het geld blijft stromen, zodat zij hun enorme zwendel, fraude en bedrog kunnen voortzetten,’ aldus Willie. ‘Maar mensen die beweren dat het systeem weer gezond kan worden gemaakt, zijn gestoord. Mensen die denken dat we weer kunnen terugkeren naar ‘die goede oude tijd’ dat de VS de leider van de wereld was, zijn geschift… Toch blijven de Amerikanen in het waandenkbeeld geloven dat ze het vlaggeschip van de wereld kunnen blijven, terwijl de VS inmiddels méér water heeft gemaakt dan de Titanic.’

Willie zegt dat wat er nu gebeurt om de economie te redden niets meer is dan het versterken van alles wat gefaald heeft, en dat er daarom geen sprake kan zijn van een herstel. ‘Het is als een hond die naar zijn eigen kots terugkeert,’ schrijft Willie. ‘Ze kunnen maar niet toegeven dat het Centrale Bank systeem gefaald heeft en niet meer tot leven gewekt kan worden.’ De Amerikaanse regering stevent volgens hem dan ook recht af op een niet meer te ontkennen faillissement van zowel de overheid als het bankensysteem.

Amerika wil volgens Willie maar niet inzien dat het buitenland genoeg heeft van de VS. De opstand tegen de Amerikaanse dollar en de roep om een nieuwe wereldmunt wordt steeds sterker. De enige reactie die de regering in Washington heeft weten te verzinnen is het bijdrukken van enorme hoeveelheden dollars, het monetariseren van de gigantische schuldenlast – en proberen om dit zoveel mogelijk voor iedereen verborgen te houden.

‘De zaak is uit de hand gelopen. Daarom verwacht ik een systeemcrisis… Amerika is afhankelijk geworden van krediet, en dat krediet zal binnenkort afgesneden worden.’ Willie denkt dat door de chaos die binnenkort zal ontstaan in de VS, de lang verwachtte staat-van-beleg zal worden uitgeroepen, en de gevangenkampen vol zullen komen te zitten met mensen die hun schulden nooit meer af kunnen betalen. Zij zullen volgens hem gezelschap gaan krijgen van al degenen, die het vaccin tegen de Mexicaanse griep zullen weigeren.

Zonder de geldpers zou de VS binnen 60 dagen failliet gaan. De geldpers zal echter gaan zorgen voor Weimar-achtige toestanden: hyperinflatie, massale werkloosheid en bittere armoede.

Willie maakt de grond gelijk met de fraude die banken plegen met hun balansen en statistieken. Tegenover het publiek doet men voorkomen alsof de verliezen nog op te vangen zijn, worden er valse ‘stress testen’ gedaan met een van te voren geplande positieve uitslag. De gestegen beurzen zijn volgens Willie dan ook enkel en alleen het gevolg van misleiding en fraude. ‘Dit wordt zelfs aangedragen als bewijs dat er herstel komt. Wat een onzin!’ Willie schrijft dat de morele verdorvenheid niet alleen de financiële sector is binnengedrongen, maar ook het gewone publiek. De gewone man roept het welliswaar uit van de pijn, maar weigert de schuldigen aan te wijzen.

De banken misleiden het volk en hun aandeelhouders, en proberen hun financiële wantoestanden af te schuiven op de overheid en daarmee de belastingbetalers. Maar ze kunnen niet meer vermijden dat het bankensysteem onverbiddelijk zal gaan instorten, en daarmee voor wijd verspreide sociale chaos zal zorgen.